Zwanenzang van Sittard/Geleen

Receptie ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan van Sittard-Geleen.

Door BERNARD SCHENK


Scheidsrechtersvereniging Sittard/Geleen heeft op recent gehouden ledenvergadering besloten aan het eind van dit jaar te stoppen. Voorzitter Henk Lebens trad in 1984-1985 toe tot deze vereniging en legt uit hoe de vereniging tot dit besluit is gekomen.

Eerst even zijn eerste kennismaking met de regionale scheidsrechtersvereniging. Henk: “In die periode werd ik gevraagd om deel te nemen aan het voetbalteam van de vereniging, maar om deel te nemen moest je wel lid zijn. Dat werd er in eerste instantie niet bij gezegd, maar omdat ik nog graag een potje voetbalde, heb ik me aangesloten.”


Twee bussen

Hij kijkt met veel plezier terug naar het verleden met onder meer aan het Nederlands kampioenschap veldvoetbal, dat met twee bussen vol supporters en aanhang werd bezocht. Maar ook de deelname van het spelregelteam aan de districtskampioenschappen staat hem nog helder bij. En niet te vergeten de jaarlijkse activiteiten zoals het traditionele paas- en kerstkienen en het jaarlijkse uitje blijven hem als mooie herinnering bij. Het Nederlands zaalvoetbalkampioenschap in Ter Apel was een hoogtepunt.


Waarom stoppen jullie?

“Ruim tien jaar geleden stopten er plotseling twee bestuursleden bij onze vereniging. Die bestond toen nog uit 49 leden en van hen waren de meesten nog actief. Maar toen al werd er gerept van het opheffen van de vereniging, maar uiteindelijk heeft het huidige bestuur toen besloten alsnog door te zetten en dit tot op heden gedaan.”

Inmiddels is het ledental gedaald tot 39, van wie er maximaal nog vijf actief zijn op het veld of in de zaal. “We kwamen tot de conclusie dat de animo van leden steeds minder wordt en om te voorkomen dat enkel nog het bestuur bij diverse activiteiten aanwezig is, zijn we tot deze beslissing gekomen.”

Theo Goldsteijn 50 jaar lid, krijgt de speld opgestoken door Wino Henssen, beiden zijn overleden.

Wat hebben jullie gedaan om het tij te keren?

Henk: “We hebben alle verenigingsscheidsrechters, maar ook alle verenigingen in onze regio aangeschreven om spelregelavonden te organiseren en andere arbitragezaken voor hen te regelen, maar de reacties waren praktisch nihil. Ook jeugdleden hebben we getracht te binden, maar doordat wij grenzen aan het gebied van scheidsrechtersvereniging Maastricht, hadden wij enorme concurrentie, want jeugd trekt jeugd aan en die waren er veel in Maastricht als studentenstad. Ook lukte het de laatste jaren niet meer om met onze leden om actief te trainen, omdat er te weinig actieve scheidsrechters meer zijn. We hebben ook nog geprobeerd samen te werken met een andere scheidsrechtervereniging, maar daar hadden wij niet het goede gevoel bij.”


Wat doen jullie om toch waardig af te sluiten?

“We wilden graag afsluiten met een etentje voor de huidige leden en het nog resterend bedrag schenken aan goede doelen: hospice en dierenasiel Born. In de oude statuten staat nog dat het resterende bedrag bij opheffing naar de katholieke kerk zou gaan, maar daar zien wij vanaf.”

“De opheffingsvergadering bleek toch nog een feestelijk tintje te hebben. Op die bewuste dag was Jack Meerten veertig jaar lid van de vereniging. We willen eventueel nog de aanstellingen van scheidsrechters voor oefenduels in onze regio blijven verzorgen, al zullen we daarbij wel scheidsrechters van collegaverenigingen moeten benaderen.”

Een aantal leden overweegt over te stappen naar nog bestaande scheidsrechtersverenigingen in Zuid II.