Spotlight op... Judith ter Bork

Judith ter Bork op 3 februari bij aanvang van de oefenwedstrijd Ruinen 2 – Ruinen 3. Foto Sander Dekker.

Judith ter Bork (40) uit Ruinen rolt bij toeval in de voetbalarbitrage

Van klussen kwam fluiten

Door LEO BLANK


Puur door toeval maakte Judith ter Bork kennis met de voetbalarbitrage. Iemand die zou komen klussen aan haar huis moest eerst een wedstrijdje fluiten bij de plaatselijke club Ruinen. Judith had een voetbalverleden en bood aan zijn rol voor één keer over te nemen zodat de klus op tijd kon beginnen. “Een win-win-situatie had ik zo gedacht.”

De inmiddels veertigjarige financieel-administratief medewerker in een apotheekhoudende huisartsenpraktijk in Ruinerwold kan er achteraf smakelijk om lachen. Al stond ze op dat moment niet helemaal zonder ervaring met de fluit in de mond. “Door knieblessures kon ik al op jonge leeftijd niet meer voetballen. Maar wilde wel graag betrokken blijven bij het spelletje. Langs de lijn staan als begeleider of trainer vind ik frustrerend. En dus ben ik gaan fluiten omdat er bij de vereniging gebrek was aan scheidsrechters. Een goed compromis.” Judith was toen in de twintig en volgens eigen zeggen te jong en te onzeker in het veld. Ze stopte er mee omdat ze er geen plezier aan beleefde.


Schrik

Totdat ze via de klusser tien jaar geleden weer in aanraking kwam met de arbitrage. Al schrok ze wel toen ze die eerste keer het veld op liep: “Het bleek een wedstrijd bij de D-pupillen. Op een groot veld en met echte spelregels, inclusief buitenspel. Achteraf was het echter superleuk.”

Ieder seizoen mocht ze oudere jeugd fluiten. In 2013 volgde ze de Basisopleiding Scheidsrechters (BOS) onder leiding van Harm Deuring. Ze kijkt er met plezier op terug: “Harm was prettig en positief. Hij wees me er op dat het vrouwenvoetbal in de lift zit en dat ik meer weerstand aan zou kunnen dan B- en C-junioren. Hij zag in mij wel een KNVB-scheidsrechter. Ik was overigens de enige vrouwelijke cursist.”


Bond

Een jaar later ging Judith inderdaad fluiten voor de bond. Ze begon in startersgroep 5 en promoveerde naar groep 4, tegenwoordig aangeduid met niveau G. Ze leidt wedstrijden op zaterdag, meestal in de vierde klasse. Ook is Judith actief bij voetbalclub Ruinen waar ze wedstrijden fluit bij de senioren, dames en jeugd. Zelfs op vrijdagavond, in de competitie 7 x 7, doet de club nooit tevergeefs een beroep op haar. In de nacompetitie is ze al eens aangsteld als assistent-scheidsrechter. “Lastiger dan fluiten, maar wel erg leerzaam.”

Judith, die altijd in haar uppie naar wedstrijden reist, ziet soms nog weleens verbaasde blikken bij voetballers als ze in de gaten hebben dat de wedstrijd onder leiding staat van een vrouw. “Sommige spelers hoor ik dan smoezen met elkaar. Maar echte seksistische opmerkingen heb ik nog nooit gehad. Daar dragen mijn grijze haren ook aan bij, vermoed ik. Ik ben niet meer de jongste, spelers zijn gemiddeld zo’n 25 jaar.”


Nare ervaringen

Toch heeft ze, net als menig collga, ook een paar nare ervaringen op het veld achter de rug. Judith noemt het dieptepunten: “Ik keurde een keer in de laatste minuut een doelpunt af. Dat had de gelijkmaker geweest. Ik kreeg veel narigheid over me heen en ernstigste ziektes toegewenst. Ik moest toen onder begeleiding van bestuursleden van het veld af. Heel schokkend!” Judith heeft de betreffende club direct geblokkeerd zodat ze die spelers niet meer hoefde tegen te komen.

Zelfs in haar eigen woonplaats, maar niet bij een wedstrijd van Ruinen, werd ze een keer bedreigd door spelers en supporters van de tegenpartij toen ze in de slotfase een strafschop gaf vanwege blokkeren/tackelen. “De aanvoerder zei dat hij zelf scheidsrechter was en dat ik er helemaal niets van kon. Heel naar om zo behandeld te worden. Ook nu moest ik onder begeleiding van bestuursleden het veld af. Teleurstellend dat sommigen zo slecht over me dachten, terwijl ik oprecht was in mijn overtuiging.”


Moederdag

Gelukkig staan er ook voldoende hoogtepunten en prettige wedstrijden tegenover, voegt Judith er aan toe: “Op Moederdag werd ik gebeld door de vereniging uit Wanneperveen. De aangestelde scheidsrechter voor de kampioenswedstrijd bleek niet meer actief te zijn. Of ik het wilde overnemen. Mijn voetbaltas staat altijd klaar, ik ben er direct heengegaan. De wedstrijd verliep super voor mij. Uit het toepassen van de voordeelregel vloeide een doelpunt voort. Een opstootje smoorde ik in de kiem door beide spelers een gele kaart te geven. Ik kreeg van de club een bloemetje toegstuurd als bedankje. In de media werd ik geprezen voor de wijze waarop ik had gefloten.” Ze vindt het trouwens leuk als een familielid of bekende komt kijken bij haar. “Die komen dan op eigen gelegenheid.”

Judith ter Bork op 3 februari tijdens de oefenwedstrijd Ruinen 2 – Ruinen 3. Foto Sander Dekker.

Judith ter Bork (midden) tijdens de wedstrijd sv Borger 1 – CSVC 1.

SMO

Judith, getrouwd met Martijn en moeder van Jan (16) en Isa (13), is lid van Scheidsrechtersvereniging Meppel (SMO). Meestal bezoekt ze de nieuwjaarsreceptie en feestavond. En als er een gezamenlijk bezoek staat gepland aan een wedstrijd in het betaald voetbal, bijvoorbeeld bij Heerenveen, wil ze niet ontbreken: “Leuk om samen te discussiëren over spelsituaties.”

Ze traint wekelijks in de sportschool, fietst vaak naar haar werk en loopt hard in haar uppie. In de zomer sluit ze zich aan bij een plaatselijke loopgroep.

Als ze een favoriete club moet kiezen noemt ze Ajax. Ze kijkt veel wedstrijden op tv omdat veel spelmomenten worden herhaald. Haar grote voorbeeld is Bas Nijhuis: “Zijn houding en persoonlijkheid spreken me erg aan. Hij is realistisch, laat voetballen en heeft humor. Dat waardeer ik erg in hem.”

Ze let wel speciaal op de scheidsrechter als ze voor de buis zit. Vooral hoe die loopt en welke gebaren hij gebruikt om zijn beslissingen te ondersteunen. “Ik kan overal iets van opsteken.”


VAR

Judith noemt de VAR een goede en noodzakelijke uitbreiding van de arbitrage. Al leidt ook de videoscheidsrechter en zijn ingrijpen (of niet) tot de nodige discussie thuis op de bank. Judith: “Meestal komt de vraag waarom de VAR niet ingrijpt in bepaalde situaties. Het blijft allemaal subjectief en daarom is het goed dat in de media aandacht wordt besteed aan het hoe en waarom bij wel of niet ingrijpen in bepaalde spelmomenten.”

Judith is een trouwe bezoeker van themabijeenkomsten van de KNVB. “Ik vind het nodig om over spelregels te discussiëren. Dan komen de verschillen in interpretaties naar boven, dat maakt het zo interessant voor mij.”

Judith ter Bork (midden) tijdens de wedstrijd sv Borger 1 – CSVC 1 op 9 februari.


Sabbatical


Volgend seizoen zal Judith ter Bork overigens even niet te zien zijn op de voetbalvelden. “Ik gelast een sabbatical in. Even op de plaats rust. Fluiten kost veel tijd. In en rond het huis moeten een paar klussen aangepakt worden. We zullen zien wat de toekomst brengt. Misschien kies ik er wel voor om als assistent-scheidsrechter verder te gaan.”